**De Franse president Nicolas Sarkozy heeft alle zeilen bij moeten zetten om dit pact met steun van de Duitse bondskanselier Angela Merkel van de grond te krijgen. Maar zijn socialistische tegenstander François Hollande heeft al laten weten dit nieuwe Europese verdrag opnieuw ter discussie te stellen als hij tot president wordt verkozen. Het begrotingspact zal morgen in Brussel worden ondertekend door 25 Europese staats- en regeringsleiders. Alleen Groot-Brittannië en Tsjechië zullen niet meedoen. Maar daarmee is de discussie over dit onderwerp nog lang niet gesloten.

Met de ondertekening van dit pact wordt een ratificatieprocedure in gang gezet die nog heel wat voeten in de aarde zal hebben, aangezien de crisis van de overheidsschulden tijdelijk op de achtergrond is geraakt vanwege de redding van Griekenland. Op dinsdag 28 februari verkondigde de centrumlinkse minister-president van Ierland, Enda Kenny, tegen alle verwachtingen in dat hij een referendum wil organiseren om het pact te ratificeren.**

Van Rompuy wil niet dat het EMS op losse schroeven komt

De Franse president Sarkozy is vastbesloten om de ratificatie van het verdrag door het Franse parlement niet voor de presidentsverkiezingen [van 22 april tot 6 mei] en de parlementsverkiezingen [van 10 tot 17 juni] te laten plaatsvinden, maar hij is wel voornemens om dit pact er zo spoedig mogelijk doorheen te loodsen als hij herkozen wordt.

**Als Hollande daarentegen de presidentsverkiezingen wint, willen vele linkse politici niets weten van een ratificatie van de tekst zoals deze nu op tafel ligt. Sinds de Europese top van afgelopen juni hopen zij juist de groei en economsche governance te stimuleren, terwijl dit verdrag boven alles ten doel heeft om de begrotingsdiscipline, het stokpaardje van Merkel, zwart op wit te zetten.

Herman Van Rompuy, de voorzitter van de Europese Raad die naar alle waarschijnlijkheid vandaag of morgen voor tweeënhalf jaar zal worden herbenoemd door de Europese staats- en regeringsleiders, wil voorkomen dat het andere verdrag – met betrekking tot het Europees Stabiliteitsmechanisme – dat momenteel geratificeerd wordt, op losse schroeven komt te staan. Duitsland, dat onder druk staat om de slagvaardigheid van dit permanente noodfonds te vergroten, heeft er dan ook op aangedrongen om beide verdragsteksten politiek met elkaar te verbinden.

In wezen weerspiegelt de tegenstelling tussen Sarkozy en Hollande met betrekking tot het nieuwe verdrag het debat dat op dit moment wordt gevoerd tussen de zevenentwintig lidstaten. Nadat zij onder druk van de markten bezuinigingen op de eerste plaats hadden gezet, moeten zij nu gaan discussiëren over de beste manier om hun economieën weer vlot te trekken zonder daarbij hun begrotingstekorten nog meer op te laten lopen.**

De bezuinigingsmaatregelen, die vrijwel overal in Europa worden toegepast, worden steeds meer in twijfel getrokken door de vakbonden en de publieke opinie aangezien de werkloosheid in de meest kwetsbare landen steeds verder oploopt. Volgens vele politici [D1] lopen we door de bezuinigingen vooral het risico dat de dreigende recessie nog erger uit zal pakken. “Op dit moment wordt een te grote nadruk gelegd op geldboetes en bezuinigingsmaatregelen”, aldus de socialist Martin Schulz, voorzitter van het Europees Parlement, tijdens een bezoek aan Athene afgelopen dinsdag.

"Ook een crisis qua groei"

**De waarschuwingen in dat verband stapelen zich op. Twaalf landen, waaronder Italië, Spanje, Nederland, Groot-Brittannië en Polen, verzoeken om het economische beleid van het duo Merkel-Sarkozy te herzien. “De crisis die wij moeten aanpakken, is ook een crisis qua groei”, hebben zij laten weten in een brief die op initiatief van Mario Monti, premier van Italië, is opgesteld.

Volgens de twaalf ondertekenaars van deze brief ligt de oplossing juist in meer liberalisering door hervorming van de arbeidsmarkt in elke lidstaat en een grotere openstelling van de Europese markten. Maar dat zijn nou niet bepaald de oplossingen die door de linkse partijen in Frankrijk worden aangedragen!

De recessie die de lidstaten boven het hoofd hangt, verontrust in de eerste plaats hun internationale partners. Op kortere termijn kan de uitdaging er ook – en misschien wel vooral – uit bestaan om de voorwaarden vast te stellen voor de toepassing van het stabiliteits- en groeipact zoals dat sinds het najaar verstevigd is. Spanje heeft het verzoek gedaan om de doelstellingen die voor het land zijn vastgesteld naar beneden bij te stellen, wat door de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank echter van tafel is geveegd.

Dit brengt wel een punt van zorg met zich mee dat het begin van de ambtstermijn van de volgende Franse president kan bemoeilijken, namelijk het beschermen van de geloofwaardigheid van het mechanisme voor collectief toezicht dat langzamerhand oprijst uit de crisis van de eurozone.**