**Het vervloekte duo heet Ceauşescu-Băsescu. Een waarachtige stap terug in de tijd, met twee gezichten met extreme trekken, die van een communistische dictator en een neocommunistische autocraat. De een net zo gemeen als de ander. Beiden net zo bereidwillig om de spot te drijven met hun volk en zelfs met hun naaste collega’s. En raar genoeg kunnen zij bij tijd en wijlen rekenen op sympathie uit West-Europa!

Toen de communisten in 1946 de parlementsverkiezingen wonnen, zetten ze een operatie op touw die relatief succesvol was: ze probeerden de mensen te intimideren en te verhinderen om te stemmen. Tegenwoordig gaat Traian Băsescu met zijn partij [de liberaal-democratische partij PDL, red.] op dezelfde wijze te werk.

Niets is meer antidemocratisch dan een oproep te doen aan het electoraat om niet naar de stembus te gaan. En jawel, vandaag de dag maken Băsescu en zijn achterban zich schuldig aan de beslissing het referendum te boycotten. Maar dat is niet alles, zij trachten ook het stemrecht van eenieder die zich daarop wil beroepen, te blokkeren [het referendum is alleen geldig bij een opkomst van meer dan de helft van de 18 miljoen stemgerechtigden, red.]. De eerste daad is bijzonder antidemocratisch en had al lang gesanctioneerd moeten worden door onze Europese en Amerikaanse partners.** Een andere overeenkomst is de neiging om de “conducător” [titel van het staatshoofd ten tijden van de Roemeense dictatuur, red.] als persoon gelijk te stellen met de staat op zich. Ceauşescu liet zich graag vereenzelvigen met de Karpaten en de Donau [Ceauşescu werd ook wel het ‘Genie van de Karpaten’ en de ‘Wakende eik aan de Donau’ genoemd, red.], terwijl Băsescu zich wil identificeren met ‘zijn’ goudmijnen van Roşia Montana. Dit duidt erop dat niet alleen echte, maar ook verborgen dictatoren begerig zijn, ze zijn machtsbelust.

****Als dit niet werkt, nemen zij hun toevlucht tot de instellingen waarop ze leunen. Ceauşescu steunde op de Securitate en Băsescu op de Roemeense Geheime Dienst, de onderworpen officieren van justitie en de rechtspraak die naar zijn pijpen dansten. Dit alles met als doel hun politieke tegenstanders te vernietigen en hun eigen kamp bang te maken.

Het parlementarisme heeft noch voor Ceauşescu, noch voor Băsescu geen enkele waarde. De Grote Nationale Vergadering [tijdens Ceauşescu’s heerschappij, red.] was een karikatuur van het Parlement, en Băsescu heeft geprobeerd hetzelfde te doen met het hedendaagse Roemeense Parlement. Hetzelfde geldt voor de pers. De eerste voerde censuur in, de tweede wilde de pers toevoegen aan zijn lijst van belangrijkste gevaren voor staatsveiligheid terwijl hij tegelijkertijd probeerde verschillende journalisten te ondermijnen. Soms kocht hij ze om, met geld uit de staatskas.

We hebben corruptie gekend ten tijde van Ceauşescu en nu ook met Băsescu. Het enige verschil is dat de corruptie nu geïnstitutionaliseerd is en dat de meest corrupte mensen de trouwste aanhangers van het regime zijn. Dat is de reden waarom Băsescu de procureur-generaal onder politiek toezicht heeft gezet. Hij wilde zijn corrupte vrienden beschermen. Tegelijkertijd voert hij een genadeloze oorlog tegen zijn politieke opponenten [onder zijn bewind werd voormalig premier Adrian năstase veroordeeld, red.].

En ten slotte, in ruil voor gunsten die geheel betaald werden door de Roemenen, genoot zowel Ceauşescu als Băsescu steun uit Washington alsmede uit de grote Europese hoofdsteden. Dat ging zelfs zo ver dat een van hen [in 1978, red.] zelfs een tochtje mocht maken in de koets van de Koningin van Engeland.****