Robert Fico en zijn handlangers van de Slowaakse Nationale Partij zetten een luide keel op [tegen het voorstel van het Hongaarse parlement]. We moeten ons er niet door van ons stuk laten brengen. Laten we de situatie nader onder de loep nemen. Het nieuwe [Hongaarse] parlement heeft een wetsvoorstel ingediend over de dubbele nationaliteit. Dit voorstel houdt in dat alle Hongaarstaligen die buiten Hongarije wonen en hiertoe een individuele aanvraag indien, deze dubbele nationaliteit middels een versnelde procedure kunnen krijgen [deze wet zou op 20 augustus, de nationale feestdag in Hongarije, in werking kunnen treden].

De huidige wet zal naar Roemeens voorbeeld worden gewijzigd. Maar er moet op gewezen worden dat deze kwestie op dezelfde wijze is geregeld in Slowakije, Servië en een groot aantal andere Europese landen. Aangezien de Hongaren uit Transsylvanië, Slowakije, Vojvodina en de Oekraïne middels hun legitieme vertegenwoordigers de dubbele nationaliteit hebben aangevraagd, heeft de Hongaarse regering de morele verplichting om die ook daadwerkelijk aan hen toe te kennen.

Alleen Bratislava laat zich kritisch uit over deze maatregel, en dat spreekt boekdelen. Boekarest en Belgrado tonen begrip voor de aanpak, terwijl Kiev er stilzwijgend mee heeft ingestemd. Dit circusnummer komt niet uit de lucht vallen, maar tekende zich al af uit het beleid van Robert Fico en zijn coalitiepartner [de extreemrechtse Slowaakse Nationale Partij]. De Slowaakse uitlatingen over nationale veiligheid komen echter voort uit waanzin.

Het Westen ziet post-communistische landen vooral als markt

In tegenstelling tot de wet inzake het Slowaaks [op grond waarvan het Slowaaks bij overheidsinstellingen moet worden gebruikt, met uitzondering van gemeenten waar meer dan 20 procent van de bevolking uit Hongaren bestaat], wordt niemand door de wet over de Hongaarse nationaliteit benadeeld. Velen hebben deze boodschap begrepen. En hoewel de verkiezingscampagne op volle toeren draait, heeft de centrumrechtse oppositie zich niet achter Fico geschaard.

Het zal misschien niet meer lang duren voordat de meerderheid van de Slowaakse kiezers begrijpt dat de opzichtige haat van Fico jegens Hongaarstaligen niet het belang van Slowakije dient, maar van degenen die zich verheugen om het gekibbel in Midden-Europa. We moeten onszelf niet voor de gek houden: Europa blijft bestaan uit mensen uit West-Europeanen enerzijds, en Oost-Europeanen anderzijds. Achter het vriendelijk glimlachen van Westerse politieke leiders schuilt een neerbuigendheid jegens "deze postcommunistische volkeren".

Voor hen vormt deze door het communisme getekende regio eerst en vooral een uitstekende markt, en elke vorm van solidariteit is daarmee uitgesloten. De grote Westerse machthebbers die de Europese Unie en het continent op grond van hun economische belangen besturen, zouden verbijsterd reageren als er in Midden-Europa een sterke, homogene eenheid ontstaat die een gemeenschappelijk belang nastreeft.

De Visegrad-landen kunnen een machtsfront vormen

Afgelopen najaar betreurde de Franse president, die in zijn eigenwaarde was gekwetst, dat de vier landen van de Visegrad-groep [Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije] vóór de Europese Top al bijeen waren gekomen. Sarkozy heeft de landen toen geadviseerd dit voorafgaande overleg geen regel te laten worden. De bezorgdheid van de Fransen zou een stimulans moeten zijn voor onze regio. Langs een Noord-Zuid-as, van Polen naar Slovenië via Roemenië, zouden deze landen door de ontwikkeling van infrastructuur, samenwerking op het gebied van energie, verkenning van de markten in buurlanden en gemeenschappelijke behartiging van landbouwbelangen tegenwicht kunnen bieden aan de oostzijde van het continent, en daar zou de hele Unie baat bij hebben.

Hoe lang moeten we nog wachten voordat politici in onze regio beseffen dat zij de kans om op te komen voor ware nationale belangen aan zich voorbij laten gaan door in de val van futiele twisten te lopen? Want Fico de Hongarenhater en de Hongaarse nationalisten die hun blik alleen op het verleden hebben gericht, staan niet op de bres voor de belangen van hun natie, maar van degenen die graag zien dat deze regio nooit een gezamenlijk front kan vormen en zo de plaats kan innemen die zij in het verenigde Europa verdient.