Zo’n 25 duizend Grieken protesteerden gisteren in Athene tegen het bezoek van Angela Merkel. Het was de eerste keer dat de Duitse bondskanselier Griekenland bezocht sinds het uitbreken van de crisis in de eurozone. Voor de betogers is er geen twijfel mogelijk: de boosdoener van hun dramatische situatie is Duitsland, ‘het nieuwe Reich’ dat ervan beschuldigd wordt hun land te laten bloeden. Er werd gezwaaid met nazivlaggen en demonstranten liepen zelfs te pronken met een uniform van de Wehrmacht.

Deze demonstratie is niet de eerste sinds het begin van de Griekse crisis (Merkel werd wel vaker als Hitler gekarikaturiseerd), maar is interessant omdat deze een bepaalde mentaliteit blootlegt. Want als we kijken naar andere landen die het water tot aan de lippen staat, zoals Portugal, Ierland, Spanje, Italië en Cyprus, dan zien we nergens dit soort buitensporige betogingen die getuigen van germanofobie.

Dat is wat Griekenland radicaal van zijn partners onderscheidt: een gedeelte van de bevolking, ongetwijfeld aangemoedigd door politici, wijst liever met de beschuldigende vinger naar het buitenland dan dat het de hand in eigen boezem steekt.

De Grieken kunnen hun eigen boontjes doppen

Zo wees de Griekse vicepremier, de socialist Theodoros Pangalos, er in het voorjaar van 2010 op dat Duitsland zijn oorlogsschuld als gevolg van de bezetting van het land door de nazi’s nooit heeft ingelost. In december van datzelfde jaar becijferde de Griekse staatssecretaris van Financiën, Philippos Sachinidis, de Duitse schuld aan zijn land op 162 miljard euro. Kortom, Duitsland staat bij Griekenland in het krijt en moet over de brug komen om het land uit het slop te trekken.

Na drie jaar crisis weigert een gedeelte van de Griekse maatschappij dus om toe te geven dat zij de situatie uitsluitend aan zichzelf te danken heeft. Niemand heeft de Grieken opgezadeld met een van de meest corrupte staten ter wereld. Niemand heeft hen gedwongen om buitensporig hoge bedragen aan defensie uit te geven, geestelijken en reders vrij te stellen van belasting, toe te staan dat de meerderheid van de bevolking de belasting ontduikt, leugens op te hangen om zich voor de euro te kwalificeren, zich tot over de oren in de schulden te steken, de lonen de pan uit te laten rijzen, niet te profiteren van de lage rentepercentages op hun schuld om in hun economie te investeren, enzovoort, enzovoort. We kunnen de Europeanen weliswaar voor de voeten werpen dat zij hun ogen hebben gesloten voor deze alom bekende misstanden. Maar de Grieken kunnen hun eigen boontjes doppen en hoeven niet bij het handje gehouden te worden.

Nu de markten het kind met het badwater weggegooid hebben, krijgen de Grieken de rekening gepresenteerd. Dat is heel vervelend, niemand zal dat tegenspreken. Ook zal niemand tegenspreken dat het medicijn niet bepaald met zachte hand wordt toegediend, maar de eurozone heeft nog geen ervaring met dit soort situaties en heeft waarschijnlijk fouten gemaakt door teveel eisen te stellen aan een land zonder staat. Net als het feit dat Duitsland er aan het begin van de crisis zijn neus voor ophaalde om Griekenland te helpen, wat er waarschijnlijk ook toe heeft bijgedragen dat de situatie van kwaad tot erger werd.

Een handjevol idioten met nazivlaggen

Maar de eurozone en Duitsland trokken uiteindelijk 240 miljard euro steun uit (in de vorm van leningen) waardoor Griekenland aan zijn betalingsverplichtingen kon voldoen. Bovendien heeft de Europese Centrale Bank ruim 50 miljard aan Griekse obligaties opgekocht, de grootste schuldsanering uit de hele moderne geschiedenis. Daarbij komt nog 15 miljard euro financiële steun over twee jaar en een unieke technische ondersteuning (Europees en bilateraal waaronder Duits) om een moderne staat te helpen opbouwen. Enzovoort.

Maar het alternatief is nog pijnlijker. Het overgrote deel van de Grieken wil de eurozone overigens helemaal niet verlaten, want zij weten dat een faillissement uiteindelijk veel zwaarder zal zijn dan de behandeling die zij nu ondergaan.

Door naar Athene af te reizen erkent de Duitse bondskanselier met een spectaculair gebaar de inspanningen die de regering van Samaras aan de dag heeft gelegd en daarmee bevestigt zij dat zij niet (meer?) wil dat Griekenland uit de eurozone stapt, hoewel de publieke opinie in Duitsland hier positief tegenover staat. Dus het zwaaien met nazivlaggen is niet alleen verachtelijk, maar ook uitermate dom, want dit gooit alleen maar olie op het vuur. De Duitsers, wier democratie een van de meest exemplarische ter wereld is, zullen er nauwelijks enig begrip voor kunnen opbrengen dat ze weer worden herinnerd aan hun naziverleden door een land dat geen voorbeeld van een democratie is. We kunnen onszelf geruststellen door te bedenken dat er uiteindelijk maar 25 duizend betogers waren en een handjevol idioten die met nazivlaggen zwaaiden (in een land waar nota bene een neonazistische partij in het parlement zetelt – een kostelijke grap). Dat zou Griekenland op zijn minst moeten aanmoedigen om wetgeving te voorzien waarin dit soort oproepen tot haat bestraft wordt.