Groot-Brittannië lijkt onverbiddelijk af te stevenen op een beëindiging van het volledige lidmaatschap van de Europese Unie. In een nieuwe peiling van The Observerwerd mensen gevraagd wat ze in een referendum over het lidmaatschap van de EU zouden stemmen. Twee van de drie Britten gaf aan de EU de rug te willen toekeren, wat opnieuw laat zien hoe sterk het anti-Europagevoel in het land is. Het is nu vrijwel zeker dat de twee grootste politieke partijen zich verplicht zullen voelen een dergelijk referendum in hun volgende verkiezingsprogramma's op te nemen. Tenzij Europa plotseling aantrekkelijker wordt of voorstanders van de EU met overtuigender argumenten komen, lijkt de uitkomst van zo'n referendum vast te staan.

Een complete exit komt weer een stapje dichterbij met de Europese top van deze week, waar 27 staten het eens proberen te worden over de EU-begroting voor de komende zeven jaar. Vroeger ging het leeuwendeel van de Europese uitgaven naar de landbouw; nu wordt het gros van het geld besteed aan de infrastructuur van armere lidstaten, aan onderzoek en ontwikkeling en aan de uitvoering van pan-Europese initiatieven zoals de voorgestelde bankenunie. Gezien de acute noden in Zuid- en Oost-Europa ligt een bevriezing van de uitgaven niet voor de hand; vermoedelijk zullen 26 landen instemmen met een kleine, reële verhoging.

Hysterische reacties van eurosceptische media

Groot-Brittannië zal er niet aan meedoen. David Cameron, die ingeklemd zit tussen zijn eigen steeds zelfverzekerder eurosceptische Tory-parlementariërs en een opportunistische Labour-partij die principes opoffert aan tactische voordelen, weet dat hij zo'n afspraak niet door het parlement kan loodsen. Bovendien zou die afspraak de hysterische reacties van de alomtegenwoordige centrumrechtse eurosceptische media niet overleven. Cameron zal zich gedwongen voelen zijn veto over de afspraak uit te spreken en daarmee het wantrouwen tussen Groot-Brittannië en zijn Europese buren nog eens bekrachtigen. Zelfs de kans dat hij ooit nog concessies doet om een referendum over een wat lossere relatie te winnen, wordt dan veel minder groot.

Conservatieve eurosceptici zullen blij zijn. Volgens hen heeft het lidmaatschap van de EU bijgedragen aan de langdurige depressie van het land. Zij vormen de echo van de Tea Party in de Verenigde Staten, die een nederlaag heeft moeten slikken. Als zij het voor het zeggen krijgen, zal Groot-Brittannië een tweede Hong Kong worden: minimale bescherming op de werkplek; de kans om uit te groeien tot een belastingparadijs; verwerving van de status van Europa's politieke buitenbeentje waarbij we ons zullen verbeelden dat de EU geen enkele moeite zal hebben met oneerlijke en ongereguleerde concurrentie. Je hebt inderdaad flink wat fantasie nodig om te geloven dat de economie op deze wijze kan worden gered.

Boeren worden afhankelijk van Britse steun

Uiteindelijk zal het rampzalig uitpakken op alle niveaus. De Britse auto-industrie zal massaal vertrekken naar goedkope landen die in de EU zijn gebleven. Veel andere sectoren zullen volgen; de productie van de Airbus zal naar Duitsland en Frankrijk worden verplaatst. Nu al is er enorme schade. Dat komt gedeeltelijk omdat Duitsland er rekening mee houdt dat Groot-Brittannië de EU verlaat. Daarom heeft Berlijn zijn veto uitgesproken over de fusie van [het Britse defensieconcern] BAE met defensiegigant EADS. De Duitsers wilden voorkomen dat Europa's defensie-industrie straks geconcentreerd wordt in een land dat geen deel uitmaakt van de EU.

De sector financiële diensten zal worden gereguleerd aan de hand van voorwaarden die in Brussel zijn vastgesteld, en kan zich daar niet aan onttrekken. Britse boeren, die het goed hadden onder het gemeenschappelijk landbouwbeleid, worden afhankelijk van een of ander bekrompen Brits stelsel van landbouwsteun. Boeren zullen overleven door over te stappen op industriële landbouw en daarmee het geliefde Engelse landschap verwoesten.

Belastingontwijking en -ontduiking zullen verlammend werken naarmate onze economie steeds meer in handen komt van buitenlandse multinationals die belastingontwijking als het middelpunt van hun bedrijfsstrategie beschouwen. Geen enkele euroscepticus beklaagt zich ooit over de verkoop van Groot-Brittannië aan buitenlanders, die onze soevereiniteit veel zwaarder onder druk zetten dan Brussel.

We kunnen als buitenbeentje aan de zijlijn staan

Wij worden een toeleverancier voor de wereld zonder enige economische soevereiniteit, met een gefragmenteerde economie die slecht betaald, kortstondig werk biedt aan een publiek dat geen enkele vorm van sociale bescherming geniet omdat onze belastinggrondslag is verdwenen.

De mensen aan de top weten dit, dat wil zeggen de meeste leiders van onze belangrijkste politieke partijen inclusief de Tory's, directeuren van onze topondernemingen, onze culturele leiders, onze vakbondsleiders, onze universiteiten en enkele van onze publieke intellectuelen. Toch zwijgen ze collectief: ze zijn geïntimideerd en ontmoedigd door de overweldigende mediamacht van de eurosceptici en verliezen de moed door de crisis waarin de eenheidsmunt verzeild is geraakt.

Niettemin stelt de EU mechanismen in werking om de euro te laten voortbestaan en zelfs te laten floreren: een reddingsmechanisme, een bankenunie, nauwere begrotingscoördinatie en meer politieke samenwerking. De EU, de euro en de eenheidsmunt zullen er over tien jaar nog steeds zijn. Ze zullen de instrumenten vormen waarmee ons continent de globalisering in goede banen gaat leiden en de uitdagingen van de 21e eeuw te lijf zal gaan.

Wij kunnen als buitenbeentje aan de zijlijn staan of een rol spelen in een van de grootste projecten van onze tijd. Het is de hoogste tijd dat degenen die in Europa geloven, hun mond opendoen.