Je kunt het de Britten en de Fransen zeker verwijten dat ze wel heel snel met militaire oplossingen klaar staan als er ergens gewapende conflicten zijn. Maar je moet ook toegeven dat ze bereid zijn een beslissing te nemen als ze niet langer passief willen toekijken bij oorlogsmisdaden zoals in Syrië. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken waarschuwt daarentegen echter voortdurend en maakt zich onophoudelijk zorgen.

Maar hoe verschillend in Europa ook wordt gedacht over de vraag of de Syrische rebellen bewapend moeten worden, over een ander punt is iedereen het eens: Europa staat niet meer zo duidelijk aan de kant van de opstandelingen als in het begin. De ministers van Buitenlandse Zaken van Europa zijn met twee omslagpunten geconfronteerd in het Syrische conflict. Het ene is de rechtstreekse inmenging van de Libanese hezbollah, die de burgeroorlog in een uitslaande brand kan veranderen. En het tweede is de groeiende dominantie van jihadistische en islamistische groepen aan de kant van de rebellen.

Strijders met zwarte vlaggen en lange baarden

Het Westen voelt zich steeds ongemakkelijker bij de gedachte dat de strijders met de zwarte vlaggen en de lange baarden straks het roer overnemen, als het regime van Assad zou vallen. De twijfels nemen toe of de momenteel toonaangevende groepen binnen het Syrische verzet werkelijk iets van plan zijn dat met democratie en respect voor minderheden te maken heeft.

Louter tegen deze achtergrond is het te begrijpen dat het Westen aandringt op een internationale Syrië-conferentie. De strategie van het Westen was van het begin af aan dat men zich afzijdig wilde houden in Syrië. Dat leek verstandig, omdat de dagen van Assad zonder meer zouden zijn geteld.

Afzijdig houden is geen optie

Maar intussen is het de Europeanen en de Amerikanen duidelijk geworden dat Assad beslist nog op steun kan rekenen van de Alawieten, de religieuze minderheid waartoe hij zelf behoort; van de christelijke minderheid, die de soennieten niet vertrouwt; en van de aanhangers en profiteurs van het systeem en de regerende Baath-partij. Alles bij elkaar vertegenwoordigen degenen die het regime steunen ongeveer een derde van de bevolking.

Zich afzijdig houden is echter geen optie voor de Europeanen. Deze terughoudendheid heeft tot nu toe louter het regime van Assad in de kaart gespeeld. Het is een illusie te geloven dat je niet schuldig bent als je je handen in je zak houdt. Voor de dood van ruim 70.000 mensen in de voorbije twee jaar achten de Syriërs ook het Westen verantwoordelijk.