Ook al is de Europese Unie vleugellam, dit neemt niet weg dat zij zeer belangrijk is. De Europese instellingen zijn de dijken die de hoogste golven van de crisis hebben tegengehouden, en dat is niet niks als je kijkt naar de gevolgen in andere Europese landen die geen lid van de Unie zijn en in lidstaten die geen deel uitmaken van de monetaire unie.

Wat we nu nodig hebben is een heus reddingsplan dat de EU redt van de regeringen die haar willen ontbinden. De Europese Commissie is de afgelopen maanden maar al te vaak genegeerd door regeringen die belangrijke maatregelen voor overheidssteun direct aan de pers bekendmaken zonder eerst Brussel te raadplegen, hoewel dit middels verdragen verboden is om de concurrentie niet te schaden. Ook hebben regeringen de staatsschuld laten stijgen tot ver boven de toegestane limieten, zonder inhoud of modaliteiten van deze maatregelen ooit met de Commissie te bespreken. En als de Commissie probeert in te grijpen in nationale economische herstelplannen, wordt zij zonder pardon aan de kant geschoven.

Nu de crisis is ingedamd, toont Europa zich niet in staat om de strijd aan te binden. Daarom is het noodzakelijk een grondig debat te voeren om middelen te bedenken voor een economisch beleid die beter in staat zijn om alle burgers van de Europese Unie te verzekeren van welvaart en welzijn.

Wij kunnen de Europese Commissie ervan beschuldigen ons niet uit de crisis te hebben geleid, maar dat zou onrechtvaardig zijn. De Commissie Barroso heeft zich natuurlijk te onderdanig getoond tten opzichte van de regeringen. Het verschijnsel heeft in werkelijkheid echter een veel diepere oorzaak. Velen weigeren de bittere realiteit onder ogen te zien: in Berlijn, Parijs, Rome, uiteraard in Londen, en zelfs soms in Madrid, evenals in veel andere Europese hoofdsteden, wordt de Commissie meer gezien als een obstakel, een bron van belemmeringen voor nationale belangen dan als ondersteuning ervan. Er is iets stukgemaakt in de communautaire psyche, en dat moeten we voor het voetlicht brengen: op dit moment zijn er maar weinig mensen die vertrouwen stellen in de Commissie om hun belangen te verdedigen. Voor de meest invloedrijke staten is de Commissie op dit moment een speler dir voor hun door de knieën moet gaan. Voor de kleinste lidstaten is het een autoriteit die omzeild, misleid of eenvoudigweg genegeerd kan worden. Het echte reddingsplan dat wij nodig hebben is dus ongetwijfeld een plan dat Europa behoedt voor de gevolgen van het unilaterale beleid van deze regeringen.