We willen allemaal wel een kristallen bol die ons kan vertellen wat er in het land de komende maanden gaat gebeuren. Sommigen voorspellen dat de linkse partijen na zeventig jaar oppositie voeren eindelijk aan de macht komen, anderen denken dat ze slechts een korte tijd van hun overwinning zullen mogen genieten. Weer anderen denken dat de verkiezingen op 25 januari een einde aan de status quo maken. Voorspellen wat er gaat gebeuren in Griekenland is sinds het uitbreken van de crisis steeds lastiger geworden en geen opiniepeiler of analist kan met zekerheid zeggen wat de toekomst zal brengen.

Als ik toch een voorspelling mag maken, dan zou ik zeggen dat op een gegeven moment in 2015 Griekenland zal worden geregeerd door een brede coalitie die als taak heeft het land te redden. Ik weet niet hoe we op dat punt zullen komen en het kan mij ook niet echt schelen welke partij of politicus die regering zal leiden. Feit is dat het bijna zeker is, ongeacht de verkiezingsuitslag deze maand, dat Griekenland rond maart weer grote problemen zal hebben.

Het land krijgt te maken met een paar echt lastige dilemma's waar directe en moedige oplossingen voor nodig zijn.

Ik weet dat dit idee de fervente aanhangers van bepaalde politieke partijen die geloven dat er een complot zit achter elke mislukte poging van hun leider om aan de macht te komen, onwelgevallig zal zijn. Maar de taak om Griekenland nu te besturen is niet alleen heel ingewikkeld, het is er ook een met risico's. De crisis knaagt aan de politieke partijen en de leiders. Het land krijgt te maken met een paar echt lastige dilemma's waar directe en moedige oplossingen voor nodig zijn.

Geen referendum nodig

Griekenland heeft misschien geen referendum nodig om te besluiten of het in de eurozone blijft of niet; een bankencrisis of een andere gebeurtenis kan er voor zorgen dat die keuze voor ons wordt gemaakt. Het land kan geen drama meer gebruiken. Het volk is uitgeput en wanhopig en de instellingen en zij die er werken zijn kapot. Griekenland moet met zijn schuldeisers belangrijke onderhandelingen aangaan, onderhandelingen die alleen door een regering met brede consensus kunnen worden gevoerd.

Het is algemeen geaccepteerd dat het land een serieuze, goedwerkende regering nodig heeft. Het heeft dan ook geen zin er een te presenteren die er beter uitziet dan die presteert. We hebben een regering die snel beslissingen kan nemen en ze kan doorvoeren.

Zoals het er nu naar uitziet, is dat gezien de politieke polarisatie onmogelijk om te bereiken. Maar het volk, dat zo maar wijzer kan zijn dan gedacht en een sterk overlevingsinstinct zal laten blijken, zal mogelijk opleggen wat nu nog onmogelijk lijkt: nationale consensus die ervoor zal zorgen dat niemand gevaarlijke experimenten uitvoert waar het lot van het land mee in het gevaar kan worden gebracht.