Bergen baren soms muizen, maar vrouwen zetten alleen engeltjes op de wereld. Piepkleine vingertjes, een perzikhuidje en een paar donshaartjes op het hoofd… wanneer kersverse ouders hun "spruit" in de armen houden ("petit bout de chou", zoals de Fransen hun boreling liefkozend noemen), wordt die de dierbaarste schat ter wereld. Goedgelovige Italianen halen hun zuigelingen vers uit de tuin, want "I bambini nascono sotto i cavoli" (baby's worden in de kool geboren). Met dank aan Moeder Natuur! Dit idee van een "geboorte in het groen" is ook overgewaaid naar Frankrijk, waar wordt beweerd dat meisjes "dans les roses" (tussen de rozen) het licht zien. Ook de mythe van de ooievaar heeft zich in de verschillende Europese talen verankerd. Zo wordt er in Duitsland gezegd dat aanstaande moeders worden bevrucht door een vogelbeet ("Vom Storch gebissen"). Maar de zweverige mythe van de langpotige waadvogel is in feite een ernstige belediging van de vrouw. Want zij verricht per slot van rekening al het werk, nadat het zaadje slinks is geplant: zij draagt en baart de nakomelingen. En daar is eigenlijk niets magisch aan.

De prozaïscher aangelegde Spanjaarden weten ten minste waar ze het over hebben! Zwanger zijn staat gelijk aan "tener un bombo", en je ziet meteen een buik voor je met een in de weg zittende trommel, rechtstreeks uit een fanfare. Het beweegt, het zwelt op, het ronkt van binnen, als een heerlijk zoet broodje dat in mama's buik wordt gebakken: "to have a bun in the oven", zeggen de Engelsen trouwens gepast, waarmee de vrouw als warme oven wordt voorgesteld. De vleesetende Duitsers laten kruim en korst liever links liggen en hebben het over "einen Braten in der Röhre haben". Fransen hebben ook een uitdrukking voor het geheim, en soms het drama en in ieder geval de complete verrassing van een zwangerschap, want "avoir un polichinelle dans le tiroir" (een janklaassenpop in de la hebben liggen, of hansje in de kelder hebben) stond niet op de agenda, dan is de aanstaande moeder dus eerder dan gepland ''en cloque" (een blaar hebben).

De reis door het universum van het moederschap pakt weliswaar voor iedereen anders uit, maar is absoluut de moeite waard. Wanneer het kind eenmaal ter wereld is gebracht, wordt het in zekere zin aan het licht gegeven ("dare alla luce", in het Italiaans). Dan zingen alle talen van de wereld een toontje lager en stijgt er boven de adembenemende stilte van de twee ouders slechts wat getjilp uit de wieg op.

Jane Mery