Niet alleen in Catalonië en Schotland zien we oplevingen van separatisme. De overwinning van de Vlaamse nationalisten van Bart De Wever bij de lokale verkiezingen van 14 oktober “is meer dan een waarschuwing voor België. Dit is een echte waarschuwing voor heel Europa”, aldus La Tribune. Het Franse financiële dagblad schrijft verder:

Het zou naïef zijn om te denken dat het succes dat deze bewegingen de laatste maanden beleven volledig los zou staan van de turbulente perioden die Europa sinds tweeënhalf jaar doormaakt. Ook al is de schuldencrisis niet de oorzaak, toch kan deze de boel wel versnellen. In de landen waar de eenheid onder vuur ligt [...], is het de vraag wie de rekening zal betalen en wie de handen uit de mouwen zal steken om deze schuld in te lossen. Met andere woorden, het gaat er niet om tegen de bezuinigingen te strijden, maar juist om bezuinigingen te vermijden en ze aan de anderen [in het land] over te laten.

Zo hebben de Vlamingen het gevoel dat de financiële problemen verband houden met het wanbeheer van de federale regering, schrijft De Standaard. In die context citeert het Vlaamse dagblad Louis Vos, onderzoeker aan de KU Leuven:

Als bovendien blijkt dat het hogere niveau niet goed functioneert – De Wevers bekende verwijt dat de belastingregering van Di Rupo geen meerderheid heeft in Vlaanderen – dan krijg je een verhevigde roep om autonomie.

Financial Times Deutschland schrijft echter dat, hoewel de kwestie van de onafhankelijkheid “begrijpelijk is”, deze “niet het antwoord kan vormen op de problemen waarmee Europa zich vandaag de dag geconfronteerd ziet”. Het Duitse financiële dagblad schrijft namelijk:

Europa is uitsluitend welvarend en veilig geworden door verder te kijken dan de grenzen en nationalisme. Dat geldt ook voor het te boven komen van de bancaire, economische en financiële crises die kleine landen zoals Ierland kopje onder hebben doen gaan. Alleen een brede gemeenschap is in staat om de problemen op te lossen die een staat niet alleen af kan. De separatisten hebben dat heel goed begrepen: de Catalanen zouden zich graag van Spanje willen afscheiden, maar eisen tegelijkertijd financiële steun van Madrid. Maar je kunt natuurlijk niet successen en rijkdommen voor jezelf houden en problemen en kosten afschuiven op de centrale staat of de EU. Europa moet zijn regionale verscheidenheid behouden, zonder iedere keer een onafhankelijke staat uit te roepen. Dat holt de capaciteiten van Europa om problemen op de lange termijn op te lossen, alleen maar uit.

In de andere landen is de situatie heel anders, zoals La Tribune schrijft, die het voorbeeld van Italië aanhaalt dat ten prooi is gevallen aan “een hercentralisatie [...] die de centrale staat verstevigt ten koste van een fragiel decentralisatieproces.”

De regering Monti, die steunt op de verzwakte positie van de [separatistische partij] Lega Nord, die gebukt gaat onder affaires en diens deelname aan de regering Berlusconi, heeft besloten om terug te komen op de zeer gedecentraliseerde wet van 2001. Mario Monti wil de centrale staat weer meer bevoegdheden geven om verspilling en corruptie te voorkomen, maar ook om de bezuinigingen beter te beheersen en de overheidsschulden beter te controleren. [...] Door de schuldencrisis hebben de regionale regeringen en de grote afscheidingspartij aan kredietwaardigheid ingeboet.