Bij een referendum over de status van de Falklandeilanden ('Las Malvinas' in het Spaans), die onder de 2.900 inwoners is gehouden, is gebleken dat 99,8 procent liever bij Groot-Brittannië blijft dan deel te gaan uitmaken van Argentinië.

Over het eigendom van de kleine eilandengroep, die zo'n vijfhonderd kilometer ten zuidoosten van Argentinië ligt, maken de twee landen al lange tijd ruzie. Uiteindelijk is er in 1982 zelfs een oorlog om uitgevochen.

Onlangs is Argentinië op steeds luidere toon gaan eisen dat Groot-Brittannië zijn rechten op het gebied, dat het al meer dan 150 jaar in handen heeft, opgeeft. Volgens Neil Tweedie, die achtergrondartikelen schrijft voor The Daily Telegraph, –

was de uitslag een opsteker voor David Cameron, die het referendum heeft gesteund als een tastbare uitdrukking van het recht van de eilandbewoners op zelfbeschikking, en een tegenvaller voor president Cristina Fernandez de Kirchner van Argentinië, die het irrelevant heeft genoemd, en het product van een "geïmplanteerde bevolking". [...] Ze heeft de kwestie gebruikt om de aandacht van haar landgenoten af te leiden van de economische problemen, waaronder een van de hoogste inflatiepercentages ter wereld, maar dat beleid lijkt te zijn mislukt.

Maar volgens columnist Roy Greenslade van The Guardian, die dit al vóór het bekend worden van de uitslag schreef, “komt het referendum neer op een gemanipuleerde stembusgang”.

De reactie van Argentinië, dat het referendum een betekenisloze publiciteitsstunt is, is zeker correct (ook al ben je het niet eens met de territoriale claims van Buenos Aires). En het zal door de hele wereld zo worden gezien, inclusief de Verenigde Staten. [...] Misschien is de beste hoop van Argentinië gelegen in het overhalen van 1.700 Argentijnen om naar de eilandengroep te emigreren, in de hoop dat Groot-Brittannië over een jaar of zeven opnieuw een stembusgang zal organiseren.

Aan Argentijnse kant merkt het dagblad Clarín op dat de internationale context, “dertig jaar na de oorlog”, veranderd is:

Het conflict is niet langer bilateraal, maar regionaal van aard. [...] Er is een derde speler opgedoken, en het dispuut beperkt zich niet langer tot Londen en Buenos Aires. Deze derde speler zijn de bewoners van de eilanden, die een autonome beslissingsbevoegdheid genieten, los van de Britse overheid.

Langs dezelfde lijnen overweegt La Nación dat met dit referendum

bijna 60% van de kiezers voor een eigen identiteit heeft gekozen: ze voelen zich bewoners van de Falklandeilanden. [...] Of ze het nu bij het verkeerde eind hebben of niet, de eilanders geloven dat ze op alle belangrijke terreinen, die met het leven van de gemeenschap te maken hebben, zichzelf besturen. En ze denken dat het beter is de externe betrekkingen en de defensie over te laten aan anderen. Ze geven er de voorkeur aan op die manier te leven, ook al is het een dwaling.