Achttien staatshoofden en regeringsleiders, 28 ministers van Werkgelegenheid, de voorzitters van de Commissie en de Europese Raad: door al deze leiders voor een conferentie op 3 juli over de Europese jeugdwerkloosheid in Berlijn bijeen te laten komen, wilde de Duitse bondskanselier “duidelijk maken dat de Duitsers niet onverschillig bijven onder de sociale ramp die zich in de crisislanden voltrekt”, schrijft Die Welt. Maar de krant waarschuwt ook:

Snelle successen tegen de massale werkloosheid zijn onmogelijk. […] Nieuwe banen kun je niet voorschrijven, die komen voort uit de economie, als de algemene omstandigheden groei mogelijk maken. Ieder land moet dus zijn eigen manier vinden om uit de crisis te komen. […] Maar wat van doorslaggevend belang is, is dat de structuren die de economie hinderen, doorbroken zijn.

In Spanje schrijft La Vanguardia verheugd over de “grote impuls” die er aan de werkgelegenheid voor jongeren is gegeven. De krant uit Barcelona meldt dat we

van de 8 miljard euro waartoe op 28 juni in Brussel is besloten, zijn overgestapt naar 24 miljard, die volgens Duitsland in de komende twee jaar kunnen worden ingezet.

Er worden ook een groot aantal initiatieven genomen om het hoofd te kunnen bieden aan de jeugdwerkloosheid, die in Europa prioriteit nummer een is geworden. Na de top van gisteren wordt er een volgende voorzien in Parijs in augustus. In het najaar zal Berlijn concretere maatregelen presenteren. Tijdens de volgende topontmoetingen zou het accent kunnen verschuiven naar financiële middelen die een andere bestemming zullen moeten krijgen, of het nu gaat om de mobiliteit in het kader van een Europese arbeidsmarkt of de ‘uitwisseling van best practices’ waarmee landen in moeilijkheden zich kunnen laten inspireren door landen met effectievere arbeidsmarkten. En dat is nog maar het begin.

Voor Diário Económico-columnist Ricardo Francisco zijn deze aansporingen om jeugdwerkloosheid te bestrijden echter slechts een grote afleidingsmanoeuvre:

De grootmoedige Europese instellingen verstrekken extra middelen om de jeugdwerkloosheid aan te pakken. […] Hoe komt het dat jonge mensen, vooral in de zuidelijke landen van Europa, zoveel moeite hebben om een eerste baan te vinden? Is dat omdat deze maatregelen ontbraken? Nee. De jongeren lopen daar tegen een arbeidssysteem aan dat erop gericht is degenen te beschermen die al een baan hebben. […] De Zuid-Europese landen, vooral Portugal, vragen om subsidies in plaats van de arbeidsmarkt te veranderen en flexibeler te maken. […] Wanneer de vreugde van overheden, bedrijven en jongerengroepen over dit ‘maatregelenpakket’ bekoeld zal zijn, rest slechts de factuur, en zal er nog steeds niets zijn opgelost. Ondanks al het applaus dat de voorstelling krijgt.