De verklaring van de Britse oud-premier Tony Blair in een serie televisie-interviews en een blog dat zijn beslissing om Irak in 2003 binnen te vallen, geen vergissing was, is met veel gehoon ontvangen in Groot-Brittannië.

Blair, tegenwoordig speciaal gezant voor het Midden-Oostenkwartet en voormalig leider van de Labourpartij, heeft de kritiek op zijn beslissing om Saddam Hoessein af te zetten, afgedaan als “een bizarre interpretatie van de heksenketel die het Midden-Oosten vandaag” is. Daarbij sprak hij zijn steun uit voor nieuw militair ingrijpen in Irak: “President Obama heeft gelijk door alle opties met betrekking tot Irak, inclusief een militaire aanval op de extremisten, open te houden.”

Op de voorpagina schrijft i dat de Britse Labourpartij zich, zo blijkt uit gesprekken met ‘bronnen dichtbij Ed Miliband [de huidige Labourvoorman, red.]”, van haar voormalige leider heeft gedistantieerd en weigert zij “de analyse van Blair te onderschrijven”. In een vernietigend hoofdartikel merkt de krant op dat:

Het altijd al onvermijdbaar leek dat Tony Blair alle verantwoordelijkheid voor de verergering van de situatie in Irak zou afwijzen.

In Daily Telegraph schrijft de burgemeester van Londen, Boris Johnson, dat Blairs “beweringen zo verbazingwekkend en adembenemend in tegenspraak met de werkelijkheid zijn dat het zeker is dat hij professionele psychiatrische hulp nodig heeft”, terwijl Johnson tegelijkertijd toegeeft dat hij destijds als parlementslid van de Conservatieve Partij ook vóór de invasie heeft gestemd.

Wat betreft een toekomstige militaire interventie meent Midden Oosten-correspondent Robert Fisk van The Independent dat Blair zijn mening hierover beter voor zich kan houden:

Hoe komen ze toch altijd weg met deze leugens? Nu zegt Tony Blair weer dat westers “niet-ingrijpen” in Syrië heeft geleid tot de crisis in Irak. Maar aangezien het bombarderen van Syrië er toe zou hebben geleid dat deze zelfde islamisten die nu Bagdad bedreigen aan de macht zouden zijn gekomen, is het een zegen dat Barack Obama niet naar mensen als Blair luistert.