"De eerste stap naar een 'direct gekozen Europese president'" is volgens The Daily Telegraph gezet. Het Britse dagblad legt uit dat op 19 april een commissie van het Europees Parlement een voorstel van de liberale Britse Europarlementatiër [Andrew Duff](http://« De eerste stap naar een direct gekozen Europese president » is volgens The Daily Telegraph gezet. Het Britse dagblad legt uit dat op 19 april een commissie van het Europees Parlement een voorstel van de liberale Britse Europarlementatiër Andrew Duff heeft aangenomen. Als het voorstel tijdens de plenaire vergadering in juni wordt aangenomen, betekent dit dat inwoners van de EU twee stemmen krijgen, namelijk één voor een nationale kieslijst en één voor een grensoverschrijdende kieslijst waarop 25 extra parlementariërs komen te staan. Europeanen zullen met die tweede stem dan ook op parlementariërs uit een andere lidstaat kunenn kiezen. Volgens EUobserver zal een dergelijke kieslijst « de legitimiteit van het Parlement versterken ». Duff is ervan overtuigd dat «de Europese politieke partijen die al jaren bestaan… zullen veranderen in organisaties die op grootschalige wijze campagne gaan voeren door de strijd aan te gaan met de verschillende ideologieën en beleidsvoeringen» “Ook al is het nog een bijzonder lange weg voor dit voorstel ook realiteit wordt, het is wel een goed idee”, schrijft politiek commentator Yves Desmet in De Morgen. Volgen hem dreigt Europa steeds meer “af te glijden naar een puur monetair-economisch project, met als grootste ambitie om zo veel mogelijk de nationale begrotingen te stroomlijnen. Voor de rest is er haast geen politiek of moreel project meer”. Hij waarschuwt voor het populistisch nationalisme dat in veel lidstaten aan terrein wint en dat volgens hem “zo goed als uitsluitend stoelt op angst voor de andere en egoïsme voor het eigene.” . Desmet is ervan overtuigd dat een Europese kieslijst “geen alleenzaligmakend middel” is om dit nationalisme tegen te gaan, maar het “geeft tenminste de kans aan politici om op grote schaal stemmen te werven voor een Europees project, waar best ook nog veel kiezers in geloven. Pas dan kunnen politici met de boodschap dat globalisering en internationalisering niet alleen een bedreiging maar ook en vooral een opportuniteit bieden, een politieke ruimte voor hun boodschap vinden.”) heeft aangenomen. Als het voorstel tijdens de plenaire vergadering in juni wordt aangenomen, betekent dit dat inwoners van de EU twee stemmen krijgen: één voor een nationale kieslijst en één voor een grensoverschrijdende kieslijst waarop 25 extra parlementariërs komen te staan. Europeanen zullen met die tweede stem dan ook op parlementariërs uit een andere lidstaat kunenn kiezen. Volgens EUobserver zal een dergelijke kieslijst "de legitimiteit van het Parlement versterken". Duff is ervan overtuigd dat "Europese politieke partijen die al jaren bestaan… zullen veranderen in organisaties die op grootschalige wijze campagne gaan voeren door de strijd aan te gaan met de verschillende ideologieën en beleidsvoeringen".

Ook al is het nog een bijzonder lange weg voor dit voorstel ook realiteit wordt, het is wel een goed idee”, schrijft politiek commentator Yves Desmet in De Morgen. Volgen hem dreigt Europa steeds meer “af te glijden naar een puur monetair-economisch project, met als grootste ambitie om zo veel mogelijk de nationale begrotingen te stroomlijnen. Voor de rest is er haast geen politiek of moreel project meer”. Hij waarschuwt voor het populistisch nationalisme dat in veel lidstaten aan terrein wint en dat volgens hem “zo goed als uitsluitend stoelt op angst voor de andere en egoïsme voor het eigene”. Desmet is ervan overtuigd dat een Europese kieslijst “geen alleenzaligmakend middel” is om dit nationalisme tegen te gaan, maar het “geeft tenminste de kans aan politici om op grote schaal stemmen te werven voor een Europees project, waar best ook nog veel kiezers in geloven. Pas dan kunnen politici met de boodschap dat globalisering en internationalisering niet alleen een bedreiging maar ook en vooral een opportuniteit bieden, een politieke ruimte voor hun boodschap vinden.