Zondagnacht beleefde Vladimir Poetin zijn Breznjev-moment”,schrijft columnist Luke Harding in de Britse krant The Guardian:

Cover

Vanaf dat moment was hij niet langer gewoon een gekozen leider, maar begon hij aan de volgende fase: die van president voor het leven. Na zorgvuldig de regels te hebben omzeild door een mandaat van premier op zich te nemen (Russische leiders mogen niet meer dan twee opeenvolgende ambtsperioden president zijn), kan Poetin nu eindeloos doorgaan. Breznjev hield het 18 jaar vol, Stalin 31. Wie zou er, ondanks de geruchten over een revolutie aan de poorten van het Kremlin, willen wedden dat Vladimir [Poetin] Leonid [Breznjev] evenaart? “Poetin heeft met het oog op het spookbeeld van een Oranje Revolutie twee opties: hij kan de demonstranten met vage beloften over liberale hervormingen kalmeren of hij kan dezelfde lugubere tactieken gebruiken als de KGB, die ook bij eerdere gelegenheden al hun dienst hebben bewezen: zwarte lijsten van de voornaamste opposanten, arrestaties en zijn vijanden er voortdurend van beschuldigen dat ze verraders zijn in dienst van het Westen en infiltranten die worden betaald door Washington. Poetin lijkt geneigd te kiezen voor de tweede, meedogenlozere optie.

DeWestdeutsche Zeitung schrijft dat als de nieuwe Kremlinbewoner een revolutie wil voorkomen, hij zal moeten leren om compromissen te sluiten en zelf de ommezwaai te maken van een autoritaire heerser naar een pragmatische leider. Oud-president Michael Gorbatsjov van de Sovjet-Unie stelde het dilemma van Poetin op geheel juiste wijze aan de kaak:

Cover

Als hij zichzelf niet overwint en de dingen niet verandert, eindigt het op straat. De internationale gemeenschap heeft er geen belang bij dat de Arabische Lente wordt gevolgd door een Russische 'zomer'. Vooral Duitsland is afhankelijk van Rusland als stabiele partner op het gebied van grondstoffen en handel. Tot vandaag hoefde niemand zich hier ongerust te maken over leveringen van olie en gas. Maar laten we niet met oogkleppen blijven lopen: het verval van de Russische tsaar is begonnen.

Op dezelfde golflengte zit filosoof en historicus Marcin Krol, die in Wprost schrijft:

Cover

Europa – met zijn middelmatige politieke leiders, maar ook met zijn leiders uit het verleden, die tegenwoordig politieke zwaargewichten lijken – heeft altijd gewild dat er vrede en rust zouden heersen in Rusland. Daarom is Poetin een perfecte oplossing voor Europa. Daar is Poetin zich zeer wel van bewust en hij is ook niet bang voor oppositie in eigen land. Natuurlijk zou Europa liever een democratische ontwikkeling zien in Rusland, mits dit op vreedzame wijze gebeurt, zonder bloedvergieten of hevige beroering in de internationale betrekkingen. Met andere woorden, Europa zou blij zijn als de macht in Rusland zou worden overgenomen door werkelijk democratische krachten, maar zal geen vinger uitsteken om dat te bewerkstelligen.

Dezelfde mening heeft Arrigo Levi, devroegere correspondent van de Italiaanse Corriere della Sera in Moskou, die zich afvraagt “wat Europa aan moet” met Rusland.

Cover

Twintig jaar na de val van de Sovjet-Unie weten we nog altijd niet of de Russen “geleerd hebben om op juiste wijze gebruik te maken van de vrijheid”, zoals Michael Gorbatsjov, de laatste Sovjetleider, zei: “De hoop dat Rusland van de ene op de andere dag een democratie met een meerpartijenstelsel wordt is misschien iets te optimistisch. […] Het lijkt er namelijk op dat de wil om te hervormen die zich zo krachtig heeft gemanifesteerd in Moskou niet wordt gedeeld door de rest van dit immense land. […] Maar de zaken zijn zoals ze zijn, het is in het belang van Europa om een stabiele relatie van vreedzame co-existentie en economische en politieke samenwerking te handhaven, onder welke omstandigheden dan ook.”

De omstandigheden waarin Poetin deze terugkeer naar het Kremlin heeft moeten afdwingen […] hebben ongetwijfeld een bittere smaak nagelaten”, schrijft de Franse krant Le Monde tot slot:

Cover

In Moskou zelf heeft hij geen meerderheid gekregen. Het lijkt misschien niet zo, maar Vladimir Poetin is niet langer enig heer en meester in eigen land. Hij heeft moeten vechten als nooit te voren voor deze overwinning. Rusland is veranderd. De ongekende protestbeweging die de hoofdstad en een aantal andere grote steden in het land heeft opgeschud sinds de parlementsverkiezingen van 4 december die door fraude bezoedeld waren, illustreert de opkomst van een nieuwe burgerklasse, waarmee de heerser van het Kremlin rekening zal moeten houden. Deze nieuwe stedelijke en goed geïnformeerde middenklasse is, paradoxaal genoeg, ontstaan en heeft kunnen floreren onder Poetin. […] Als hij Rusland wil moderniseren […], de economie wil diversifiëren en er een land van wil maken dat ertoe doet op het wereldtoneel, […] zal hij met deze opstandige middenklasse moeten werken [en] laten zien dat nu Rusland is veranderd hij zelf ook in staat is te evolueren.