Radosław Sikorski, przedsiębiorczy strateg

Radosław Sikorski jest zdecydowanie jednym z najbardziej doświadczonych europejskich polityków. Studiował na Oksfordzie, chodzi własnymi ścieżkami, nie boi się otwartej konfrontacji, chce zmieniać struktury, które są anachroniczne. Jego niszą jest przedsiębiorczość strategiczna. Kierował kluczowymi ministerstwami: przez dwa lata miał tekę ministra obrony, a od siedmiu lat jest szefem polskiej dyplomacji. […] Wraz z Carlem Bildtem [patrz niżej], jest jednym z pomysłodawców Partnerstwa Wschodniego. Sikorski rozumie, że przyszłość bezpieczeństwa europejskiego zależy od polepszenia stosunków z Berlinem i Paryżem. Postuluje otwarcie francusko-angielskiej entente cordiale na inne kraje. Ostatnio mówi o powołaniu „strefy euro” w dziedzinie obronności.

Federica Mogherini, pokolenie „końca historii”

Federica Mogherini jest, praktycznie pod każdym względem, przeciwieństwem Sikorskiego. Jako zwolenniczka kompromisu nie porusza tematów tabu ani spraw, które mogą wywoływać burze, jest dość powierzchowna. Zaledwie w lutym objęła tekę szefa włoskiej dyplomacji, wcześniej przez kilka miesięcy przewodniczyła włoskiej delegacji w Zgromadzeniu Parlamentarnym NATO. […] Teraz, kiedy amerykańska obecność w Europie uważana jest za symboliczną gwarancję stabilności, Mogherini jest zdania, że „nie powinniśmy tak bardzo koncentrować się na symbolach”. Wolałaby, o czym mówiła w Waszyngtonie w maju 2014 r., aby wrześniowy szczyt NATO nie został „zdominowany przez kryzys na Ukrainie”.

Carl Bildt, dyplomata cyfrowy

Szwedzki polityk był jednym z pionierów dyplomacji cyfrowej. Już w 2007 r. prowadził jeden z najbardziej popularnych w Szwecji blogów politycznych i konto na Twitterze po angielsku, na którym ma ponad 250 000 followersów. Z jego punktu widzenia dyplomacja cyfrowa to narzędzie, dzięki któremu może szybko zorientować się, co się obecnie dzieje na świecie. Jedno z jego ostatnich osiągnięć, to Partnerstwo Wschodnie, które rozpoczęło działalność w maju 2009 r. i było wspólnym projektem Bildta i polskiego ministra spraw zagranicznych. […] Mimo że cieszy się reputacją euroentuzjasty, niewykluczone, że europejscy przywódcy nie będą chcieli, aby tak charyzmatyczna osoba, która mówi wprost, co myśli, objęła stanowisko Catherine Ashton, aktualnej wysokiej przedstawiciel, słynącej z dyskrecji i z tego, że przez całą swoją kadencję unikała rozgłosu. Szwedzki minister spraw zagranicznych jest oskarżany o to, że był zbyt koncyliacyjny podczas konfliktu na Bałkanach, podczas gdy inni politycy opowiadali się za interwencją zbrojną.

Kristalina Georgijewa, kandydatka kompromisu

Bułgarka Kristalina Georgijewa, która pracowała w Banku Światowym, instytucji neutralnej z geopolitycznego punktu widzenia, pochodzi z kraju położonym na skrzyżowaniu szlaków między Europą Wschodnią, Morzem Śródziemnym i Bliskim Wschodem. Nowy przewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker nalegał, aby Georgijewa znalazła się na oficjalnej liście kandydatów na stanowisko wysokiego przedstawiciela UE, co też się stało 6 sierpnia. Georgijewa, która od 2010 r. jest komisarzem europejskim ds. współpracy międzynarodowej, pomocy humanitarnej i reagowania kryzysowego, wykazała się skromnością i skutecznością. Charles Grant, założyciel londyńskiego think tanku Centre for European Reform stwierdził ostatnio, że Georgijewa „może się okazać strzałem w dziesiątkę. Nie jest tak buńczuczna jak Sikorski i nie narobiła sobie wrogów”. Należy, podobnie jak Carl Bild, do Europejskiej Partii Ludowej. […] Do jej kandydatury przychylnie są nastawione Francja, Wielka Brytania, Estonia i Luksemburg. […] Przez trzy lata pracowała w Moskwie jako dyrektor Banku Światowego w Rosji i biegle mówi po rosyjsku.