De omstreden overeenkomst met de Franse energiebedrijven EDF en Areva en hun Chinese partners CGN en CNNC om een nieuwe kerncentrale in Hinkley Point C in Somerset (zuidwest-Engeland) te bouwen, zal de broodnodige 25.000 extra arbeidsplaatsen opleveren, maar wel tegen een hoge prijs: een gewaarborgde elektriciteitsprijs die tweemaal hoger is dan de huidige groothandelsprijs plus zorgen over de grootschalige Chinese investering in het project (30-40 procent van het totaalbedrag), om maar niet te spreken over de milieurisico's die inherent zijn aan kernenergie.

“We betalen dan misschien te veel voor nieuwe kernenergie, maar dat biedt tenminste wel de zekerheid die we zo lang moesten ontberen”, schrijft The Daily Telegraph. Het dagblad betreurt overigens dat we "om Franse en Chinese staatsbedrijven te interesseren, hun mond vol met goud moesten proppen”. De krant vervolgt:

Cover

Hoe heeft het toch kunnen gebeuren dat een land dat op het gebied van nucleaire technologie ooit toonaangevend in de wereld was en dat overvloedig met hulpbronnen als kolen, olie en gas is gezegend, zonder Frankrijk en China het licht niet meer kan laten branden? We zijn in deze situatie beland omdat ons energiebeleid decennialang een rommeltje was. Zelfs toen het aantal energiecentrales begon af te nemen – een tendens die werd versneld door verscheidene Britse en Europese richtlijnen en doelstellingen – deed de regering schandalig weinig om deze te vervangen.

In een commentaar in Financial Times wordt betoogd dat het land gedwongen wordt om op het pad van kernenergie verder te gaan, omdat in de klimaatveranderingswet van 2008 (Climate Change Act) veel te optimistische doelen werden gesteld voor het terugdringen van CO2-uitstoot. Het dagblad schrijft:

Cover

Dat er nieuwe kerncentrales nodig zijn om het licht brandend te houden, komt omdat het Verenigd Koninkrijk andere opties heeft uitgesloten door streefcijfers voor het terugdringen van de CO2-uitstoot vast te stellen die tot de meest ambitieuze ter wereld behoren. Als de beleidsmakers geloven dat de gemaakte afspraken verdedigbaar zijn zelfs nu de kosten ervan bekend zijn geworden, moeten ze daar maar een overtuigend pleidooi voor houden. Zo niet, dan moeten ze op hun schreden terugkeren. Dat dit erg vervelend zou zijn, is geen excuus om Groot-Brittannië met onbetaalbare kosten op te zadelen. [...] Het land moet zich nu afvragen of het zich kan veroorloven vooruit te snellen als het om emissiereductie gaat, terwijl anderen het op hun dooie gemak doen.

Voor The Times is het allemaal heel simpel: "Groot-Brittannië heeft kernenergie nodig. De overeenkomst […] is aan de late kant maar we zijn er blij mee." In een commentaar betoogt het dagblad echter dat de regering met meer daadkracht had moeten onderhandelen, gezien de financiële situatie van EDF. De krant schrijft:

Cover

De regering had harder moeten strijden om betere voorwaarden van EDF te bedingen. Groot-Brittannië heeft welsiwaar nieuwe nucleaire capaciteit nodig, maar voor het EDF staat er veel op het spel aangezien er bij zijn installatie in Normandië [Flamanville] kostenoverschrijding plaatsvindt. [...] In het kader van de ‘Climate Change Act 2008’ is Groot-Brittannië verplicht om bepaalde doelstellingen te halen op het gebied van de uitstoot van broeikasgassen. Ondanks de aanzienlijke kosten die ermee gemoeid zijn, is kernenergie de goedkoopste manier om hieraan te voldoen. De prijs van hernieuwbare energie zoals offshore windmolenparken ligt een stuk hoger.

In Frankrijk merkt Mediapart op dat het "de eerste keer sinds de ramp bij Fukushima in het voorjaar van 2011 is dat een Europese staat een nieuwe nucleaire installatie bestelt". De nieuwssite waarschuwt:

Cover

De overeenkomst tussen Londen en EDF moet eerst nog ter goedkeuring aan de hoge heren en dames van de Europese Commissie worden voorgelegd, die moeten beoordelen of er al dan niet sprake is van overheidssteun. De Britse regering moet haar verzoek deze week nog bij Brussel indienen.

[La Croix meent](http://www.la-croix.com/Editos/Le-nucleaire-relance-2013-10-21-1048214 dat het besluit van Londen "spectaculair [is al betreft het een] keuze waarover in het Verenigd Koninkrijk tamelijk brede consensus bestaat, [die] echter velen in Frankrijk en Europa zal verbazen". Het dagblad stelt verder dat "kernenergie een spil is geworden van de samenwerking" tussen Londen en Parijs, "net als defensievraagstukken en grote diplomatieke kwesties". De krant ziet er ook een politieke keuze van de Britse regering in:

Cover

Groot-Brittannië is een fervent voorstander van een Europese markt zonder obstakels. Nu het zijn deuren wagenwijd open heeft gezet voor de grootste energieproducent in Frankrijk, kan het de zaak van de vrijhandel nog krachtiger bepleiten.

In Duitsland, waar de ramp bij Fukushima tot een versnelde sluiting van de kerncentrales heeft geleid, heeft Die Welt begrip voor het besluit van de Britten, omdat de nieuwe centrale "deel zal uitmaken van de nieuwe generatie centrales, die veilig energie opwekken met minder uranium dan de vorige”. Bovendien stelt het dagblad:

Cover

De Britten hebben minder opties [dan de Duitsers]. Bijna de helft van de energieproductie van Groot-Brittannië is gebaseerd op aardgas, maar de Britse gasbronnen in de Noordzee raken snel op. Een terugkeer naar steenkool is uitgesloten vanwege de grote ambities om het klimaat te beschermen. En een tot subsidiecarrousel verworden 'Energiewende' naar Duits model is voor de Britten niet langer een voorbeeld om na te volgen [...]. De bouw van nieuwe centrales zou [zelfs] rendabel kunnen zijn.

Die Tageszeitung is daarentegen bijzonder kritisch :

Cover

Het besluit van de Britten is geen overwinning voor de nucleaire sector maar de definitieve erkenning van de nederlaag ervan. Het argument dat kernenergie niet duur is, wordt door deze overeenkomst voor eens en voor altijd onderuitgehaald: niet alleen stelt de Britse overheid zich garant voor een groot deel van de investeringen in de nieuwe reactor in Hinkley Point, maar zij garandeert de energieleveranciers zelfs een vaste prijs van bijna 11 [euro]cent per kWH. Dat is meer dan de Duitse consument op dit moment betaalt voor stroom van grote zonne-installaties of windparken.