EU-lidmaatschap Kroatië (1/6): Doorgaan is de enige optie

Zagreb, juni 2013. Foto uit de serie "Aansluiting, de grote illusie", gemaakt door Eloisa d'Orsi voor Presseurop.
Zagreb, juni 2013. Foto uit de serie "Aansluiting, de grote illusie", gemaakt door Eloisa d'Orsi voor Presseurop.
24 Juni 2013 – Novi List (Rijeka)

Het enthousiasme onder de Kroaten over de aanstaande toetreding tot de EU, waar zo lang naar is uitgekeken, is tanende door de crisis. Vooral het bezuinigingsbeleid dat wordt uitgedragen door Brussel speelt daar een grote rol in. Maar er is geen weg meer terug.

Waarom verheugen de Kroaten zich niet op de toetreding tot de EU? Wat voor nut heeft het gehad om er meer dan twintig jaar, toen de oude wereld werd vervangen door de nieuwe, over te dromen? Wat heeft het voor zin als geconstateerd kan worden dat deze toetreding ten koste gaat van het volk?

Slechts 7 procent van de ondervraagde Kroaten wil het vuurwerk op 1 juli aanstaande – de dag waarop het land zich bij de EU aansluit – bijwonen. Het is een teken van de onverschilligheid waar wij momenteel mee te maken hebben. Het is duidelijk dat een dergelijk ingewikkeld onderwerp ook een uitgebreid antwoord verdient, maar deze reactie kan worden verklaard door het feit dat Europa zich bevindt in een crisis zonder weerga.

Onverantwoordelijke elites

Voor al die landen zoals Kroatië, die lange tijd werden geregeerd door onverantwoordelijke elites, vertegenwoordigt Europa een bepaald institutioneel en politiek kader dat, op de min of meer lange termijn, het welzijn waarborgt en de rechtstaat garandeert.

De huidige crisis heeft echter aangetoond dat dit allemaal een grote illusie is. De Europese Unie is geen garantie voor het welzijn van een land. Het Europa van vandaag wordt beheerst door een bezuinigingsbeleid, hoewel zelfs de grootste economen menen dat de schulden niet de oorzaak, maar het gevolg van de crisis zijn.

Maar laten we dat even opzijschuiven en laten wij de gevolgen van dit beleid nader bestuderen. Het bezuinigingsbeleid heeft meerdere ‘secundaire’ landen richting een economische en sociale ramp geduwd, iets dat tot enkele jaren geleden nog ondenkbaar was. Niet alleen functioneert het Europese anticrisisbeleid niet, het IMF heeft dat nu ook toegegeven. En om het af te maken: dit recessiebeleid wordt alleen toegepast op het volk, om zo de financiële oligarchen en de banken tevreden te houden.

Choquerende uitspraken

Het resultaat: een verloren generatie. In Spanje is bijna 55 procent van de jongeren werkloos, in Griekenland is dat 58 procent. In de rest van Europa gaat het niet veel beter, een op de vier jongeren heeft geen werk.

Het gaat niet alleen maar om beleid, maar om mensen. De Europese Commissie legt onophoudelijk maatregelen op die alle lagen van de samenleving treffen. Hoe is het mogelijk dat heden ten dage Angela Merkel zich verzet tegen de kleinste vermindering van de Griekse schuld terwijl in 1953 Europa 60 procent van de Duitse schuld heeft uitgewist? Hoe is het mogelijk dat Duitsland weigert dat voor Griekenland te doen, wat wel voor de Duitsers is gedaan?

Zelfs in Slovenië hebben we meerdere keren choquerende uitspraken gehoord over een vertrek uit de euro en later over de EU als enig alternatief in een rampzalige situatie. Wie had ooit verwacht dat dit soort ideeën zouden komen uit Slovenië, het pro-Europese land bij uitstek?

De crisis heeft de ware aard van de Europese Unie laten zien. Tien jaar geleden droomden wij van een unie van volkeren en niet van een unie van financiële markten. Nu verwoesten de markten de levens van miljoenen Europeanen. Aan solidariteit is met het begin van de crisis een einde gekomen.

Bang voor morgen

De Europeanen van vandaag zijn bang voor morgen, vooral de landen die zich aan de rand van de EU bevinden. De landen in het zuiden, zoals Kroatië, zijn ook bang. Zij voelen zich verraden, bedrogen. Dat is wat de Kroaten voelen, die de EU niet langer als een veilige haven zien en nog minder als laatste strohalm. De mensen begrijpen heel goed wat er om hen heen gebeurt.

Maar we hebben geen keus. Het enige alternatief voor Europa is een stap achteruit en teruggaan naar het vertrekpunt. Teruggaan naar wat we gisteren hadden, alles wat ons juist richting Europa heeft geduwd. En weten we dat we dat niet meer willen.

Factual or translation error? Tell us.