Een voordeel van deze verkiezingscampagne is dat er gelukkig maar één onderwerp is dat de Catalanen zorgen baart, interesseert of van slag brengt. Een uniek onderwerp. We praten erover in het café, thuis, op kantoor en op straat. Een zender zoeken waarop ze het over iets anders hebben, leidt tot een schokkende constatering. Woon ik nog wel in mijn eigen land?

Het onderwerp is alom aanwezig, overschaduwt al het andere en slokt al het andere op. In ieder televisiedebat komt het voortdurend en overtuigend aan de orde. Het wordt door alles en iedereen uitgemolken. Amerikaanse, Britse, Duitse, Italiaanse en Zweedse journalisten zijn al langs geweest om erover te praten.

Het lijkt wel alsof het onderwerp waarover zondag wordt gestemd ook bij het Witte Huis, het Kremlin en het Volkspaleis in Peking op de agenda staat. Parijs, Londen en Berlijn hebben het nergens anders meer over. Het doet me denken aan wat James Joyce eens tegen een Ierse landgenoot zei: “aangezien we niet van land kunnen veranderen, kunnen we dan misschien van onderwerp veranderen?” Nee, het onderwerp is het onderwerp.

Het recht om te beslissen, een eufemisme

Het onderwerp is dat we zondag kunnen stemmen over verschillende opties voor een referendum over het recht om te beslissen, een eufemisme voor onafhankelijkheid. Volgens sommigen is die al binnen handbereik, volgens anderen zal ze nog deze regeerperiode gerealiseerd worden en volgens weer anderen misschien in een verre toekomst. De voorvechters van soevereiniteit hebben weliswaar niet allemaal dezelfde tactiek, dezelfde strategie en hetzelfde tijdpad. Maar zondagavond gaat het om slechts één doel en één onderwerp. Ook de tegenstanders verschillen van mening. De Volkspartij [Partido Popular] roert de politieke en mediatieke trom met apocalyptisch geroffel. Ciutadans [centrumlinks en antinationalistisch] heeft het minder vaak over het onderwerp en stelt onderwerpen aan de orde die de machthebbers heel wat minder welgevallig zijn. De socialistische partij wil de gulden middenweg bewandelen, maar heeft zoveel verloop in de gelederen gekend dat het moeilijk zal worden om de afgrond te mijden.

Niemand heeft het over de werkloosheid

Immigranten worden niet bij het onderwerp betrokken. Het thema is namelijk niet aan de man gebracht zoals gebruikelijk is in verkiezingstournees, zoals op markten. Er waren dan ook maar weinig politici te bekennen bij de vis – en groentestalletjes. Ze waren bang dat hen zou worden verweten dat er behalve dit onderwerp ook nog andere zaken zijn om je druk over te maken. De belangrijkste daarvan is de werkloosheid. Niemand heeft het nog over de zorg voor de zwaksten in de samenleving, onderwijs, gezondheid, veiligheid, corruptie en menselijkheid. Dat wordt allemaal opgelost als het onderwerp niet langer een droom is. Dan wonen we in een land van melk en honing. Het onderwerp zal ons gelukkig maken.